Triodos Bank gebruikt cookies om haar websites gebruiksvriendelijker te maken. Bekijk welke cookies we gebruiken in ons Privacy- en cookie statement.

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Sluiten

achtergrond

Adriano zag 39 zorginstellingen van binnen, nu heeft hij eindelijk een thuis

Hoe Het Adriano Huis zorg biedt aan vergeten doelgroep

Hoe Het Adriano Huis zorg biedt aan vergeten doelgroep

Honderden verstandelijk gehandicapten met een complexe zorgvraag vallen in Nederland tussen wal en schip. Reguliere zorginstellingen hebben geen plek of bieden niet de zorg die nodig is. Adriano is daar het levende bewijs van; hij moest jarenlang van instelling naar instelling verhuizen. Nu heeft hij een permanent thuis: Het Adriano Huis, waar hij de rest van zijn leven mag blijven.

Adriano is een verstandelijk gehandicapte jongen met een hoge zorgindicatie. Dit houdt in dat hij een complexe en intensieve zorgvraag heeft, die vaak gepaard gaat met gedragsproblematiek. Reguliere zorginstellingen in Nederland kunnen vaak niet aan deze zorgvraag voldoen. Het resultaat: jongeren in deze kwetsbare doelgroep moeten constant verhuizen (om het ergens anders opnieuw te proberen) of zitten geforceerd thuis.

Voor Adriano was dit jarenlang het geval. Nu zit hij echter met een grote glimlach aan de eettafel van Het Adriano Huis (naar hem vernoemd) in Bergen op Zoom, waar hij met 17 andere verstandelijk gehandicapte jongeren woont.

Vicieuze cirkel

Dat gaat hartstikke goed, maar zijn glimlach verdwijnt als hij over de afgelopen jaren vertelt. “Dat was een slechte periode”, herinnert hij zich. “Ik kreeg geen goede begeleiding en had vaak agressieaanvallen. Soms kon ik nergens terecht en moest ik weer bij mijn moeder wonen. Dat ging ook niet goed.”

“Ik kreeg geen goede begeleiding en had vaak agressieaanvallen”

Adriano

Farid El Khassim en Jelle Gillissen van Het Adriano Huis

Farid El-Khassim en Jelle Gillissen, oprichters van Het Adrianohuis

Jongeren zoals Adriano ontwikkelen op deze manier hechtingsproblematiek en hebben steeds minder vertrouwen in de mensen die voor hen moeten zorgen, vertelt Jelle Gillissen, medeoprichter van Het Adriano Huis: “Dit leidt vaak tot gedragsproblemen, waardoor een volgende zorginstelling nóg meer moeite heeft om voor ze te zorgen. Het is een vicieuze cirkel, terwijl deze doelgroep juist een veilige en stabiele plek nodig heeft. Zo ontstond het idee voor Het Adriano Huis.”

Project C.V.
Het Adriano Huis

Het Adriano Huis bestaat uit 20 zorgappartementen van 33 vierkante meter, speciaal voor verstandelijk gehandicapte jongeren die zeer intensieve zorg nodig hebben. In het reguliere zorgsysteem vallen zij vaak buiten de boot: naar schatting zijn 400-500 zorgvragers in deze doelgroep nog steeds op zoek naar een geschikte woonplek.

Jelle Gillissen richtte de zorginstelling samen met Farid El-Khassim op, beiden professionele begeleiders in de zorg. “Jongeren als Adriano hebben veiligheid, stabiliteit en continuïteit nodig”, vertelt El-Khassim. “Maar we kregen niet de kans om hen dat te bieden.”

Nooit meer verhuizen

Bij Het Adriano Huis, dat in april zijn deuren opende, gaat dat anders. Bewoners van de zorginstelling hoeven in principe nooit meer te verhuizen. “Als je hier komt wonen, kiezen we onvoorwaardelijk voor je, wat er ook gebeurt”, zegt Gillissen. “Als bewoners verkeerd gedrag vertonen, zeggen we daar zeker wat van, maar we sturen ze nooit weg. We passen simpelweg de zorg aan, zodat het de volgende keer wel goed gaat.”

Inmiddels wonen 18 jongeren in de zorginstelling, die in principe nooit meer hoeven te verhuizen. Ze ontbijten en dineren samen, gaan overdag naar een dagbesteding in de regio en mogen de rest van de dag (en de weekenden) zelf invullen. “Die tijd kan je gezamenlijk besteden, maar dat hoeft niet”, zegt Gillissen. “De appartementen zijn van alle gemakken voorzien. Dus wanneer iemand rust nodig heeft, kan die zich terugtrekken.”

Adriano van Het Adrianohuis achter draaitafels

Adriano: “Ik mag de andere bewoners veel helpen. Ik maak thee of koffie voor ze, help ze met hun Playstation-spelletjes, noem maar op. Iedereen laat weten dat ze trots op me zijn. Ik voel me heel fijn hier.”

Vertrouwensrelatie opbouwen

Het gevoel van veiligheid en stabiliteit in Het Adriano Huis wordt verder vergroot door zo min mogelijk gebruik te maken van uitzendkrachten, iets dat in de reguliere zorg juist heel veel voorkomt. Daar zit het grote verschil tussen Het Adriano Huis en andere zorginstellingen, stelt El-Khassim: “We bieden onze werknemers altijd een vast contract aan, zodat we samen iets moois kunnen opbouwen.”

De woonappartementen in Het Adriano Huis zijn daarnaast zo ingericht dat ze kunnen meegroeien met de leeftijd en corresponderende behoeftes van de bewoners. “Als bewoners ouder worden, kan het zijn dat ze minder begeleiding nodig hebben”, licht Gillissen toe. “Daar zijn de appartementen op ingericht. Iedere bewoner beschikt bijvoorbeeld over een eigen badkamer en keuken. Daarom kunnen ze zich vaker terugtrekken en zelfstandiger leven, mocht daar behoefte aan zijn.”

“Wie op een keer toch wil verhuizen, mag dat natuurlijk doen”, vervolgt hij. “Maar wat ons betreft blijven onze bewoners de rest van hun leven hier.”

Geen agressieaanvallen meer

Hoewel Het Adriano Huis pas een aantal maanden open is, werpt de aanpak van de zorginstelling nu al zijn vruchten af. “Eén van de bewoners had voorheen altijd 2-op-1 begeleiding nodig, vanwege zijn gedragsproblematiek. Die gaat nu in zijn eentje naar de dagbesteding”, vertelt Gillissen. Voor El-Khassim maakte de uitspraak van een andere bewoonster indruk: “Ze noemde haar medebewoners haar nieuwe broers en zussen. Een kleine uitspraak, maar voor mij ongelooflijk groot.”

“Als je hier komt wonen, kiezen we onvoorwaardelijk voor je”

Jelle Gillissen

Ook voor Adriano werpt de nieuwe woonsituatie vruchten af. Hij voelt zich helemaal thuis en heeft geen agressieaanvallen meer gehad. “Het gaat super goed”, zegt hij. “Ik mag de andere bewoners veel helpen. Ik maak thee of koffie voor ze, help ze met hun Playstation-spelletjes, noem maar op. Iedereen laat weten dat ze trots op me zijn. Ik voel me heel fijn hier.”

Druppel op de gloeiende plaat

Een succesverhaal dus. Maar tegelijkertijd een druppel op de gloeiende plaat, benadrukt El-Khassim: “Er zijn honderden zorgvragers zoals Adriano, die momenteel nergens terecht kunnen. We hopen daarom dat andere zorgondernemers opstaan, om vergelijkbare initiatieven op te richten.”

Een stap in de goede richting werd tijdens de opening van Het Adriano Huis wellicht gezet. Minister Hugo de Jonge (Volksgezondheid, Welzijn & Sport) beloofde dat er zo snel mogelijk honderd plekken bijkomen voor zorgvragers als Adriano. “We hopen het”, besluit El-Khassim. “Want die plekken zijn heel hard nodig.”

Dossier inclusiviteit
Lees meer

Inclusiviteit is een belangrijk thema voor Triodos Bank. Hoe kunnen we ondernemers stimuleren om zich te richten op sociale vraagstukken zoals het bieden van kansen aan mensen met een afstand tot de arbeidsmarkt? En hoe kunnen we een cultuur stimuleren die ervoor zorgt dat minder mensen in hokjes denken? Triodos Bank financiert daarom Het Adriano Huis.

> Lees meer verhalen over inclusiviteit

 

Tekst: Hidde Middelweerd
Fotografie: Pieter van den Boogert

Wat vind je van "Adriano zag 39 zorginstellingen van binnen, nu heeft hij eindelijk een thuis"?

Laat een reactie achter

Vul uw naam in

Joyce de Vries 2 maanden geleden

Heel fijn als er investeerders zijn die in jouw plan geloven om op een andere manier naar zorg en welzijn te kijken. Graag nodig ik de Triodos Bank uit een kijkje te nemen op Pleindoneren.nl. Op dit digitale platform proberen wij, de moderators, ook het verschil te maken.

Anna Frijns-Helmer 2 maanden geleden

Wat is er nodig om zo’n idee/ initiatief tot werkelijkheid te brengen? De vraag is al jaren bekend.

Anne Wolf 2 maanden geleden

Ik heb vanaf de jaren 70 t/ 98 in de verstandelijke beperkte zorg gewerkt als begeleidster. Ik de jaren 7 0 kon bijna alles om in de jaren 90 steeds minder te worden, toen werden regels en computers belangrijker en dure managers ten koste van de zorg! Ik ben er toen mee gestopt, burnout….. omgeschoold en op andere wijze mensen begeleidt!
Prachtig dat nu het Adriano huis is neergezet, hopelijk volgen er vele meer!

Nol 2 maanden geleden

Dat was vroeger, zo’n dertig jaar geleden wel anders. Financiers en instellingen trokken toen nog samen op! Ook in de zorg is er heden ten dage sprake van marktwerking.
Ook hier het neoliberalisme van ene Rutte!